Wat met de kinderen van IS-strijders die hier al zijn?

Door Zuhal Demir op 20 juni 2019

Als Montasser AlDe’emeh gisteren in De Standaard sceptisch is over de begeleiding die kinderen van IS-strijders zullen krijgen bij hun terugkeer, dan is dat terecht. Ik deel die zorg enorm. Maar in alle heisa over de terugkeer van Belgische weeskinderen uit de voormalige islamitische staat, vergeten we wel eens dat er NU reeds slachtoffertjes van de terreurgroep in het land zijn. Kinderen wiens ouders nog leven en soms zelfs nog steeds strijden. Hoe gaat justitie daarmee om? Zijn ze in België veilig voor de invloeden van kindermishandeling door hun ouders?

Hoe zou het zijn met de kinderen van Candide H? Een jonge vrouw die ondanks haar vrijwillig vertrek naar Syrië slechts een voorwaardelijke straf kreeg. Ze landde op Zaventem met twee kindjes. Is zij uit de ouderlijke macht gezet? Heeft justitie dit geprobeerd? Of mag Candide haar kinderen ongestraft injecteren met haar haatbeelden?

En hoe zit het met roofmoordenares/IS-fan Samira B? Ook zij kreeg in de cel een kind van Michael ‘Younes’ D, een veroordeeld Syriëstrijder die ook twee kinderen uit een eerdere relatie heeft. Het kind verbleef na de geboorte bij mama in de gevangenis. Zijn daar stappen ondernomen om de kinderen in veiligheid te brengen? Zijn er ondertussen nog kinderen bijgekomen? Maakt Younes daar uitstapjes mee?

Kinderen die vastzitten in het moordende kalifaat moeten geholpen worden. Maar die hulp stopt niet aan onze landsgrenzen. Ook hier moeten ze veilig zijn. En dat kan.

Ontzetting uit het ouderlijk gezag kan worden uitgesproken als:
1) Vader of moeder is veroordeeld tot een criminele of correctionele straf wegens een feit gepleegd op of met behulp van een van de kinderen.
2) Vader of moeder brengt de gezondheid/veiligheid/zedelijkheid van het kind in gevaar door slechte behandeling, misbruik van gezag, erge nalatigheid of slecht gedrag.

Als deze criteria niet van toepassing zijn op terreursympathisanten, op wie dan wel?
De vraag is of het Parket dit als een prioriteit beschouwt om te vervolgen. En of de politiek bereid is dit als een prioriteit te beschouwen.

Of sommigen onder hen, die inderdaad familie hebben in landen als Marokko of Tunesië, niet beter naar daar worden gebracht is een uitstekende vraag. Waarom die kinderen daar niet opvangen? Maar... zo'n kinderen zijn al hier. En zo'n kinderen zullen, desnoods wanneer ze 18 zijn, nog naar hier komen. Neemt justitie die handschoen voldoende op?

Lees de bedenkingen van Montasser AlDe’emeh hier: https://m.standaard.be/cnt/dmf20190618_04467336

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is