Radio Ramadan?

Door Zuhal Demir op 4 mei 2019

Studio Brussel start met ‘ramadamadingdong’ met een luchtig programma over de ramadam. Daar wordt nogal hevig op gereageerd. En dat is begrijpelijk. Ik juich heel hard toe dat jongeren van alle achtergronden een gemeenschappelijke cultuur delen via een radiozender. Veel gezonder dan dat kinderen van migranten na drie generaties nog steeds de satellietschotel als mediabron gebruiken. Maar je kan je wel de vraag stellen of een religieuze achtergrond wel het juiste bindmiddel is.

Studio Brussel verpakt de ramadan als een ‘cultureel’ verschijnsel en houdt zich wat op de vlakte over het religieuze aspect. Net zoals talkshows het liever hebben over de ramadan als sportmanifestatie. ‘Goh, de hele dag niet eten. Doet dat pijn?’, zegt de presentator dan. En ook wel: ‘Respect, ik zou het niet kunnen’. Het lijkt wel alsof iedereen het wel over de ramadan wil hebben, maar niemand waar het echt over gaat: een geloofsbeleving in een godsdienst die mensen wil bekeren en zware beperkingen oplegt. Een godsdienst die worstelt met gelijke rechten voor holebi’s, gelijkheid van man en vrouw, de evolutie van de wetenschap...

Het overgrote deel van de christenen zien hun geloof als een zeer persoonlijke spirituele invulling van het leven. Een persoonlijke beleving.

De ramadan is het omgekeerde. Het is bij uitstek een uiting van hoe een religie, de islam, het maatschappelijk leven wil controleren en domineren. Dat moet een bron van diepe bezorgdheid zijn. Als je het hebt over de ramadan hebt, gaat het niet over het feit dat enkele vrolijke goed geïntegreerde broers zich de hel voorstellen als een plaats waar Milow eeuwig zingt. Het gaat over de hel die jongeren en jonge kinderen wordt voorgespiegeld als eeuwig brandend, kokend water drinkend en waar geen genade of menselijkheid bestaat. En de gigantische maatschappelijke druk die er bestaat om dat vooral te blijven geloven.

Mag ik alvast een paar voorstellen doen als onderwerpen?

* Sinds de opkomst van weekendkoranschooltjes, is er een trend waardoor kinderen steeds jonger gaan vasten, niet deelnemen aan zwemlessen omdat ze water zouden binnenkrijgen en zich onvoldoende kunnen concentreren in de klas. Meisjes dragen ook steeds jonger een hoofddoek om hen schaamte aan te leren. Hoe gaan we dat verhinderen?

* Wat is de rol van de islam en haar denkbeelden over meisjes en jongens, die bepalend zijn voor school- en arbeidscarrières. Is het wel extern racisme? Of net intern seksisme? De ramadan als periode van reflectie kan daar toe bijdragen.

* Niet mee doen aan de ramadan. Niet geloven in Allah en zijn profeet, zelfs al ben je als moslim geboren en opgevoed. Dat is problematisch in de islam. Nodig een ex-moslim uit die getuigt over hoe het voelt om verstoten te worden. Ze bestaan. Meer dan je zou denken.

Dat soort dingen in een programma, wil ik echt wel horen. En als ik daarna nog overtuigd ben dat het ‘cool’ is of een ‘topprestatie’ om jezelf uit te hongeren, wil ik er best naar luisteren.

Als het over humor in combinatie gaat met ‘Allah en de profeet’, wens ik jongeren meer ‘Life of Brian’ toe dan lachen met die brave Milow.

 

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is