Amokmakers recreatiedomeinen: nood aan nultolerantie en ouderverantwoordelijkheid.

Door Zuhal Demir op 3 juli 2019

We zijn 2016. Duitsland staat in rep en roer. In een gids met gedragsregels worden zwembadbezoekers gevraagd respect op te brengen voor alle vrouwen, hoe ze ook gekleed zijn. Een cartoon illustreert een grijpende hand naar de bikini van een vrouw met een groot rood kruis door. Verboden, uiteraard. Maar toch wel “erg stigmatiserend” om zo’n gids te lanceren naar aanleiding van de vluchtelingeninstroom. Zo luidt de kritiek.

Omdat problemen benoemen politiek minder correct is dan wegkijken, duikt de overheid meteen in de ontkenningsfase. “De gidsen dateren al van 2013 en zijn zeker niet specifiek bedoeld voor asielzoekers, laat staan de grote groep van mannen met een migratieachtergrond.” De kans om een groot samenlevingsprobleem keihard te benoemen, wordt flagrant gemist. Hoewel her en der zwembaden toch de deuren sluiten voor asielzoekers.

We zijn intussen drie jaar later. En die struisvogelpolitiek leidde nergens toe. In Duitsland is het aantal feiten in zwembaden niet meer bij te houden, gaande van aanrandingen over vandalisme tot gegroepeerde intimidaties. Ook in de rest van Europa is het fenomeen in opmars. In Nederland, Frankrijk en ook in Vlaanderen. En het gaat heus niet alleen over asielzoekers, maar al te vaak over 2de, 3de generatie met migratieachtergrond met - inmiddels - onze nationaliteit. In de Vlaamse rand komen de amokmakers vaak uit Brussel, maar evenzeer zijn het Antwerpse en Oost-Vlaamse jongens die de boel op stelten zetten in Terneuzen.

Laat ons dus stoppen met wegkijken en beginnen met problemen te benoemen.

In elke cultuur en opvoeding moet respect hebben voor elkaar het uitgangspunt zijn. Niet in het minst het respect voor de ‘onderdanige en minderwaardige’ vrouwen, die vaak onbestaande is. Jongeren, maar ook ouderen, onder invloed van bepaalde tradities uit die culturen, hebben lak aan de regels, normen en waarden die wij doodnormaal vinden. Ze gedragen zich als een pasja en denken baas te kunnen spelen over onze openbare ruimten, zwembaden, provinciale domeinen, noem maar op.

Zoals vaker, zijn het de meisjes die als eerste de rekening betalen. Net zoals cultuur een bepalende factor is waarom meisjes met een migratieachtergrond nog altijd veel te vaak de rol van huisvrouw toebedeeld krijgen, ligt een gelijkaardige culturele laatdunkendheid ten aanzien van de vrouw vaak mee aan de basis. Kijk naar de manier waarop bepaalde geloofsgemeenschappen en verenigingen de achterhaalde man-vrouwbeelden in stand willen houden. Als kinderen dat ingeprent beeld toetsen aan de Westerse realiteit, ontstaat er kortsluiting. De imam zou misschien beter in zijn zwembroek aan het zwembad komen staan om te zien wat ze zo aanrichten.

Intussen zijn we afgegleden naar intimidaties van ongeziene orde, getuige de hallucinante gebeurtenissen in Gent, Terneuzen, Diest, Hofstade,... Vrouwen zijn bovendien niet (meer) het enige slachtoffer, maar iedereen die weigert mee te doen met deze losgeslagen kudde.

Vanmorgen kreeg ik een sms van een goede vriend van Marokkaanse origine: “Hebben die 'kinderen' dan geen ouders? Snap dat niet dat die jongeren zomaar als wilde beesten losgelaten worden en dat daar geen consequenties aan verbonden worden!”

En gelijk heeft hij. Deze groep van jongeren terroriseren een hele samenleving en wij mogen dat niet toelaten.

De grootste fout die we kunnen maken is ons erbij neerleggen. Noch in Vlaanderen, noch in de rest van Europa, mogen we een duimbreedte toegeven op het respect dat we voor elkander en voor onze regels opbrengen. Tot hier en niet verder.

Een nultolerantie door middel van pascontrole, inschrijvingsplicht, aanwezigheid van politie in burger, controle met drugshonden,... kortweg: het volledige arsenaal van veiligheidsmaatregelen moet beschikbaar zijn voor de ordehandhaving op korte termijn, én structureel om te voorkomen dat ook volgende hittegolven verpest worden.

Maar het krachtigste wapen die we kunnen en moeten uithalen is die van de ouderverantwoordelijkheid. Want ook, en ja, zelfs vooral ouders hebben een verpletterende verantwoordelijkheid. De kinderen die zij opgevoed hebben doen mee met de bende, geleid door relschoppers die amper tot geen opvoeding meekregen maar vaak louter achterhaalde culturele en maatschappelijke inzichten meekregen.

Nog meer dan de politie met hond en stok, hebben we nood aan ouders die meer geven om hun kind en om onze samenleving, dan om de maandelijkse storting van het kindergeld op hun rekening. Moeders en vaders die hun amokmakende zonen als schande van de familie aanschouwen, en niet de dochter die wil gaan studeren. Geïntegreerde ouders die een verloren generatie willen voorkomen.

Amokmakers, jullie zijn niet welkom. Gisteren niet, vandaag niet en morgen niet. Blijf van onze meisjes en jongens af en gedraag jullie.

Hoe waardevol vond je dit artikel?

Geef hier je persoonlijke score in
De gemiddelde score is